“Een nieuwe lente, een nieuw geluid” (renfietstocht Tempo 25, 18 april 2018)

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Met het geluid zal bedoeld zijn het ontluikend kwinkeleren van de vogels in het prille voorjaar. Maar in dit geval slaat het ook op het vrolijk ratelen van de freewheels als de benen op de ranke racefietsjes even stil worden gehouden en op het zoeven van de lichte wieltjes over het wegdek. Maar vooral ook het vrolijk gekout van de 18 renners die op 18 april deelnamen aan de lange fietstocht  van het Tempo 25-peloton van de KBO Berkel-Enschot valt eronder.

Hadden de racefietsjes van de deelnemers een lange winter in schuurtjes en garages een werkeloos leven geleid en  had er zich van lieverlee een laagje stof over de frames verspreid, waardoor een grijs waasje  de vaak felle keuren van de karretjes aan het zicht had onttrokken, het voorjaar kwam er toch weer aan. En na wat inleidende tochtjes was het weer hoog tijd voor de lange eendaagse tocht.

Ook het begrip “lente” kreeg op die dag een andere inhoud. Het was geen beginnend schraal lentezonnetje dat het veelkleurige lint van de hoofdmacht door het Brabantse landschap  begeleidde; het was een volwaardige zomerse dag met hoge temperaturen; en wel zodanig dat er een eerste plaats toegevoegd werd aan de lijst van weerrecords ; een ongekend hoge “zomerse” temperatuur viel ons ten deel op deze aprildag.

John van Horen had als organisator van de tocht ons aangekondigd dat we ons op onbekende weggetjes zouden gaan begeven. Een lichte scepsis werd voelbaar bij deze boude bewering. Veel van de renners doorkruisen namelijk zeer intensief onze provincie. De twijfelaars aan Johns woorden slikten al snel hun vooringenomen standpunt in. Samen met zijn eega Ietje is de tourorganisator er namelijk in geslaagd een traject uit te zetten, waarvan velen zich op allerlei momenten afvroegen waar ze nu waren en hoe ze daar nu wel gekomen waren. Maar ook het begrip schoon met al het jonge uitbottende lichte groen moet aan deze onverwachte  route gekoppeld worden.

De tocht voerde o.a. naar Haarendael, alwaar we door de bekende en beruchte Poort der Zuchten  slechts heel even de rijksweg aandeden. Vanuit Esch bereikten we, ons afvragend welke weggetjes we nu wel weer bereden, ons koffieadres. Daarna spoedden we ons  door Vught langs Voorburg en Huize Bergen via de Glorieuxlaan richting Vlijmen. En plotseling doemde het polderlandschap voor ons op. Via het Haarsteegs Wiel en de Hoge Maasdijk belandden we op het lunchadres in Heusden. In het zonnetje op het terras deden de renners zich tegoed aan verschillende soorten uitsmijters. Toen  er weer voldoende krachten waren opgedaan ging de tocht zuidwaarts verder over de Elshoutse Zeedijk richting de Drunense duinen  en werden nog wat rondjes gedraaid in Biezenmortel. Uiteindelijk belandden we op een terras in Berkel-Enschot alwaar John volop lof werd toegezwaaid voor deze prachtige tocht, waaraan ook de zomerzon volop medewerking wenste te verlenen.

En dat John’s organisatietalent ver strekt moge blijken uit de zeer toepasselijke namen van de pleisterplaatsen alwaar we verbleven:  “De Oude Ketting”,  “Ons Gheluk” en  “Hemels”. Ook hier is de symboliek veelzeggend.      Bert Kaptijn

Terug naar de startpagina